Opowiada historię Valeriano i Cañete, dwóch naznaczonych przez życie bohaterów, którzy w wyjątkowej scenerii — Composteli lat pięćdziesiątych — wzajemnie się dopełniają i napędzają. Rozbiórka starego Szpitala Królewskiego, który ma zostać przekształcony w luksusowy hotel, zapełnia ulice Santiago de Compostela chorymi, wiecznymi pielgrzymami i biedakami. Noc jest czarna — jak przyszłość, jak ludzkie serca, jak kraj — i staje się długa, bardzo długa. W ten sposób noc spokojnego błąkania się zmienia się w szalony wyścig o przetrwanie dwóch obcych sobie ludzi, przyjaciół w cierpieniu, którzy, choć nie są w stanie zmienić świata, niezależnie od tego, jak bardzo się starają, walczą przynajmniej ze wszystkich sił o to, by zobaczyć go ponownie następnego dnia.