Ten dokument opowiada historię Lucíi Urigoitii, bojowniczki ETA, która zginęła w 1987 roku w Pasaia z rąk Gwardii Cywilnej w okolicznościach, które pozostają niejasne. Opierając się na relacji prawnika rodziny Urigoitia oraz biegłego z zakresu medycyny sądowej zaangażowanego w sprawę, narracja przygląda się sprzecznościom i wątpliwościom związanym z przebiegiem postępowania. Drzewo wyróżnia się w dokumencie jako symbol potrzeby pełnej pamięci, w przeciwieństwie do idei jednej, pojedynczej pamięci.