Adrian jest typowym outsiderem. Jego pełna fantazji, marzycielska wyobraźnia odciąga go od codzienności, ponieważ rzeczywistość, w której żyje, nie mogłaby bardziej się różnić. Ani jego pogrążony w chronicznej depresji wujek, ani zapracowana babcia nie rozumieją zabaw dziesięciolatka. Matka porzuciła go, gdy był bardzo mały, a w szkole jest prześladowany. Gdy nadchodzi wiadomość o zaginięciu trojga dzieci, do domu obok wprowadza się nowa rodzina. Adrian nawiązuje bliską relację z ich chłopczycą, dziesięcioletnią córką Nicole, i wierzy, że jest coraz bliżej rozwiązania tajemnicy zaginionych dzieci. Nowa Zelandia stanowi tło tej uniwersalnej opowieści dla dorosłych i tych, którzy nigdy nie chcieli dorosnąć. To opowieść o przyjaźni i samotności, emocjach, które Adrian już jako dziecko odczuwa tak dojmująco. Wyrazisty język wizualny duńskiej reżyserki debiutantki w niezwykły sposób łączy wodę i powietrze, rzeczywistość i nutę fantazji.