Grupa amatorskich filmowców rozpoczyna eksperymentalny projekt, który stopniowo niszczy ich życie. Gdy kręcą fabułę o pisarce uwięzionej z monolitem, próbującej powoływać do życia prawdziwe istoty za pomocą swoich tekstów, zaciera się granica między tym, co filmują, a tym, czego sami doświadczają. Postacie z fikcji zaczynają przenikać do rzeczywistości, aż nie da się ich od siebie odróżnić. Film zrealizowano w Barcelonie bez budżetu, z wykorzystaniem najnowszych modeli AI w efektach wizualnych, w duchu Dogma 95 i Nouvelle Vague. Artificial Ruins to zarazem satyra i czarna komedia: zbiorowy portret czworga artystów, którzy sami siebie niszczą, oraz rozważanie nad pytaniem naszych czasów: co wciąż jest ludzkie, gdy maszyna pisze, generuje i montuje szybciej, niż jesteśmy w stanie myśleć?