Reżyserka Carolin Genreith z ciepłą ironią przygląda się swojej matce i jej przyjaciółkom, poruszając zarazem temat własnych lęków i próżności. To żywy portret, który wykracza poza granice chłodno miejskiego stylu życia pewnej dwudziestoparolatki w Berlinie, by przyjrzeć się trudom menopauzy, a także sztuce odpędzania lęku przed starzeniem się za pomocą odpowiednio wymierzonego wypchnięcia bioder.