Filmy Stana Brakhage’a eksplodują zmysłowym pięknem: wybuchami koloru spotęgowanymi przez skrajne kontrasty barw i kształtów oraz oszałamiające efekty głębi; bardziej monochromatycznymi fragmentami, niemniej intensywnymi, które uwrażliwiają na wspaniałość najdrobniejszych różnic; niemal płaskimi, powoli zmieniającymi się polami koloru, falującymi jak koce na wietrze, by nagle przerwać je cięcie otwierające rozległą przestrzeń; gwałtownymi eksplozjami farby, które zdają się być o krok od zasugerowania dającego się nazwać przedmiotu. Widz zostaje przeprowadzony przez tak złożone doświadczenia, że efekt przypomina nieco przepłukanie oczu. Fred Camper (2010)