Głównymi bohaterami tego filmu o powolnym tempie są opuszczone lub wyłączone z użytku przestrzenie związane z produkcją, dystrybucją i oglądaniem filmów w różnych miejscowościach w Osetii Północnej. Rozważania nad upadkiem przemysłu filmowego służą także wskazaniu niejednoznacznej pozycji, w jakiej znalazł się postępowy projekt modernistyczny pod koniec XX i na początku XXI wieku. Ignatov proponuje poetyckie sposoby nawiązania nowych relacji z tym projektem w odpowiedzi na potrzebę ponownego wymyślenia więzi między przeszłością a przyszłością. Opuszczone przestrzenie ożywiają dwaj przyjezdni muzycy grający na uadynz, tradycyjnych osetyjskich fletach.