Pod koniec lat 90. w podupadłym teatrze w sercu Palermo Carlo Cecchi pracuje nad inscenizacją Snu nocy letniej, drugiej sztuki w jego szekspirowskiej trylogii, przetłumaczonej przez poetkę Patrizię Cavalli. Reżyserka Francesca Comencini – która uważa Cecchiego za ostatniego przedstawiciela Włoch niepodporządkowanych mediom i władzy Berlusconiego – postanawia za nim podążyć i otrzymuje zgodę na filmowanie prób do spektaklu pod warunkiem, że zrobi to sama i dyskretnie.