Vincent Dieutre powraca, by wędrować po nieznanym mieście, podążając ścieżkami rozchodzącymi się po polanach, wzdłuż stawów i alei obsadzonych drzewami. Niczym ruchomy dziennik, przelotne spotkania, odbicia w wodzie i głosy z offu zdają się splatać pragnienie, pamięć i stratę. To flânerie z szeroko otwartymi oczami, w której każda chwila zdaje się zawierać fragment filmu już widzianego lub wyśnionego, przywołując sentymentalne geometrie ukochanych twórców filmowych. Między intymnym wyznaniem a zmysłowym dryfem Dieutre przekształca krajobraz w emocjonalne archiwum: dawni kochankowie wyłaniają się na nowo niczym duchy spomiędzy drzew, podczas gdy teraźniejszość rozpływa się w nieustannym nakładaniu się czasów. Film, zawieszony między dokumentem a autofikcją, rozwija autobiograficzny dorobek reżysera, dodając nowy rozdział, w którym ciało reżysera, miasto i samo kino zlewają się w jedno. To podróż bez widocznego celu, w której akt chodzenia staje się aktem twórczym i formą przetrwania.