Arthur cierpi na peladofobię, irracjonalny lęk przed osobami łysymi. Uczęszcza na terapię, podczas której poznaje Bretta, swojego terapeutę. W jej trakcie na nowo przeżywa swoje koszmary o lśniących, łysych głowach — od nieudanych rozmów kwalifikacyjnych po surrealistyczne ćwiczenia ekspozycyjne zacierające granicę między snem a rzeczywistością. Gdy terapia przeradza się w pełne muzycznych widowisk doświadczenie, Arthur musi stawić czoła ostatecznej próbie: ogolić własną głowę i dołączyć do chóru łysych, którego najbardziej się obawia.