« Les dragons n’existent pas » to wezwanie zmarłych na zrujnowanej ziemi, w Ardenach. Zmarli to nie ofiary ostatniej wojny, lecz fabryki, które jedna po drugiej kończyły działalność: Cellatex, odlewnie Thomé-Génot, Sopal Gascogne. Wszystkie padły ofiarą gry w muzyczne krzesła, którą prowadzi międzynarodowy kapitalizm finansowy. Opowieści o strajkach, aukcjach obrabiarek, gniewnych słowach, listach skarg i przemysłowych ruinach składają się na tę mowę pogrzebową, w której robotnik, źródło całej wartości dodanej kapitalizmu, odmawia pogrzebania w mrokach lasu ardeńskiego — losu, jaki spotkał rzymskie sanktuaria w średniowiecznym lesie. (Yann Lardeau)