Portret Włoch widzianych przez pryzmat ich niezdrowego stosunku do jedzenia — symbolu nadmiaru i fałszywego dobrobytu, ale także psychologicznych otchłani i nieprzekraczalnych pustek: ludzie jedzą ponad miarę, żeby zapomnieć, uniknąć myślenia, ciekawości, bycia sobą, zastąpić kogoś, kogo nie ma, lub coś, czego nie mają. Między gniewem a ironią tekst potępia obojętność, do jakiej zdolne są Włochy i która znajduje swój najwyższy wyraz, idealną scenerię przy stole, przed wystawnymi potrawami.