Na potrzeby tej instalacji każdą z aktorek poproszono, by usiadła przed kamerą — z odsłoniętymi ramionami i zakrytą głową — i płakała na polecenie Ziny. Miały uronić prawdziwe łzy i w trakcie tego procesu możliwie intensywnie nawiązywać kontakt z kamerą, przemieniając swoje emocje w prawdziwy występ, a zarazem próbę wytrzymałości. Praca zgłębia rolę występu w wyrażaniu żalu, wciągając widza w przestrzeń między tym, co poruszające, a tym, co emocjonalne. Minimalistyczny, widmowy dźwięk pozostawia widzowi przestrzeń do zaangażowania się w fizyczny wymiar przeżywania żalu. Brak narracji i kontekstu, przy jednoczesnym bezpośrednim kontakcie z osobą przedstawioną, wydobywa także osobiste historie widza, wywołując rodzaj katharsis.