Babalú w reżyserii Sofíi Velázquez i Carlosa Sáncheza przedstawia codzienne życie starszego mężczyzny, który na pełen etat rozwozi gaz. Nocą sięga po starą książkę, siada w wygodnym fotelu i gra na trąbce, tak jak wtedy, gdy dyrygował orkiestrą, od której film krótkometrażowy wziął tytuł. Film oddaje smutek towarzyszący obserwowaniu upadku artysty, do którego zmusza go konieczność. Melodia, którą gra na trąbce, zdaje się płakać, podobnie jak leniwe obrazy składające się na ten film.