Konstantyn Wielki, syn generała Konstancjusza Chlorusa, doszedł do władzy w okresie tetrarchii, podziału Cesarstwa Rzymskiego między czterech cesarzy. Po objęciu władzy po ojcu w 306 roku i uznaniu go za jedynego cesarza Zachodu w 310 roku przeprowadził znaczące reformy wojskowe, gospodarcze i religijne, które zjednoczyły imperium. Ten dokument przedstawia jego życie i panowanie, podkreślając jego rolę w zakończeniu prześladowań chrześcijan i przejściu od wierzeń politeistycznych. Porusza także kwestie jego osobistych intryg, w tym zabójstwa jego konkubiny Fausty, ukazując złożone dziedzictwo jego władzy i majestatu.