Zanim rodzinny dom w Shalun w Taoyuan został zburzony w ramach projektu przebudowy Taoyuan Aerotropolis, matka reżyserki niespodziewanie zmarła. Jednak pod jej nieobecność krucha od dawna równowaga w rodzinie zdawała się wracać, a jej bliscy sprawiali wręcz osobliwie „szczęśliwe” wrażenie. Ta subtelna i trudna do przyjęcia prawda skłania reżyserkę do kolejnych powrotów do starego domu, który wkrótce ma zniknąć, i do uporczywych prób sprowadzenia tam ojca i braci, usiłujących ruszyć dalej. Gdy granice między filmowaniem a byciem filmowanym się zacierają, stopniowo ujawniają się różne podejścia do pożegnania, a na powierzchnię zaczynają wypływać długo tłumione wspomnienia. Reżyserka zadaje sobie pytanie: czy próbuje ocalić pamięć, czy też uwięzić samą siebie w cyklu straty, z którego nie potrafi się uwolnić?