Film przygląda się naturze, historii i sposobom leczenia jąkania — zaburzenia mowy, które dotyka około 1% ludności świata, niezależnie od języka, klasy społecznej czy pochodzenia etnicznego. John Paskievich, reżyser filmu, sam się jąka. Jest także narratorem i aktywnie uczestniczy w filmie. Jego historie oraz historie innych bohaterów filmu są poruszające, zabawne, pełne gniewu i odwagi, stanowiąc wymowne świadectwo tego, jak to jest żyć w tym, co poeta WH Auden nazwał „wieżą jąkania”. Jak mówi Paskievich: „Film jest wezwaniem do wyzwolenia — nie od jąkania, lecz od niewiedzy i piętna, które mu towarzyszą”.