Są ludzie, którzy całe życie spędzają w tym samym domu — swoim rodzinnym domu, w którym spoczywa historia ich rodziny. Osiemdziesięcioośmioletni Benigno nadal śpi, je i śni w domu, w którym się urodził — domu zakorzenionym w ziemi, by sięgać ku niebu. Dom stoi samotnie, wraz z Benignem i jego żółwiem Totó, dryfując w otchłani wspomnień, rytuału codziennego życia i oczekiwania na ostatni dzień. Tuż obok domu znajduje się jego ogród warzywny, który codziennie odwiedza, by doglądać kur i uprawiać ziemię z nasionami odziedziczonymi po przodkach, które ceremonialnie kataloguje i przechowuje.