Dla zespołu o wysokich wymaganiach perfekcyjny występ jest niemożliwy, a znakomity występ zdarza się rzadko. Mamy nadzieję, że normą jest „dobry”. Dostarczenie naprawdę wyjątkowego, swobodnego występu przed wozem transmisyjnym lub ekipą filmową było od wielu lat naszym niespełnionym marzeniem. Zawsze wydawało się, że gdy tylko maszyny zaczynały pracować, zapominaliśmy, jak się gra, a nasz sprzęt zapominał, jak działać. Ale przez te dwie noce bogowie nam sprzyjają. I film staje się nie tylko koncertem, lecz także symbolem — dla zespołu albumem wspomnień, autobiografią, epoką zatrzymaną w lodowcowej klarowności. Dla publiczności może być trwałą pamiątką, a jeśli nie potrafi do końca uchwycić, jak to było tam być, pozwala patrzeć wieloma parami oczu, zmieniać punkt widzenia wokół i ponad muzykami w sposób, na jaki żaden śmiertelnik nie mógłby sobie pozwolić. Dłonie grają, a dłonie odpowiadają. Dłonie wykonują gesty, a dłonie odpowiadają. Przedstawienie uszu i oczu, przedstawienie serc i umysłów. A Show of Hands. — Neil Peart