Ten film-esej ukazuje kamerę jako przedłużenie ludzkiego spojrzenia, śledząc zmienną relację między samym patrzeniem, widzem a postacią stojącą za obiektywem. Poruszając się pomiędzy Blow-Up a Peeping Tom, film pokazuje, jak fotografowanie, filmowanie i powiększanie obrazów stają się gestami wyrażającymi pragnienie, potrzebę kontroli i niepewność. Powracając do tych modernistycznych dzieł, esej zastanawia się nad psychologicznym wymiarem tworzenia obrazów i kruchą granicą między obserwatorem a obserwowanym, otwierając drogę do refleksji nad tym, jak kino może podważać własne spojrzenie.