W tym niezwykle osobistym dokumencie Arlieta postępuje wbrew wszelkim powszechnym radom i rzuca pracę, by opiekować się swoim ojcem, Miltonem. Musi nauczyć się śmiać w obliczu choroby, która nie jest zbyt zabawna, wykorzystując improwizację, by potwierdzać i uznawać jego doświadczenia. Zainspirowana własną karierą artystyczną ojca, Arlieta zwraca się ku komedii, by uporać się ze swoimi emocjami. Dla niej i jej „bonusowej mamy”, Charmaine, obserwowanie pogarszającego się stanu Miltona jest trudne, ale wspierają się nawzajem i odnajdują uzdrowienie poprzez śmiech.