Druga część dwuczęściowego dokumentu. Dom Mokarrameh wypełniają barwne obrazy, ukazujące życie irańskich kobiet. Mokarrameh, wdowa mieszkająca na irańskiej wsi, miała kiedyś ukochaną krowę. Musiała wyruszać na długi, męczący spacer, by znaleźć dla niej trawę. Pewnego dnia jej dzieci sprzedały zwierzę, nic jej o tym nie mówiąc. Przytłoczona smutkiem zaczęła malować. Pierwszy obraz — portret krowy — Mokarrameh namalowała błotem i krowim łajnem na skale, by ukoić żal po jej śmierci. Malowała na ścianach domu, na dyniach i na każdej powierzchni, jaką zdołała znaleźć, aż jeden z jej synów, podczas comiesięcznej wizyty z Teheranu, przywiózł jej papier i farby. Od tamtej pory Mokarrameh maluje bez wytchnienia. Teraz jej dom wypełniają barwne prace, na których żywo przedstawia lokalne życie, legendy i wspomnienia.