W małej wiosce w Republice Mołdawii umiera starsza kobieta, pozostawiając syna Petru i wnuczkę Anisoarę. Zgodnie z ich tradycją cała wieś opłakuje zmarłą i żegna ją. Po nocnym czuwaniu podczas burzy wyruszają na cmentarz. Starcy niosą ciężką trumnę kamienistymi ścieżkami na święte wzgórze. Słońce stoi wysoko, a droga zdaje się nie mieć końca, lecz na pragnienie jest wino, a na smutek — śpiew. Tak więc w tym krajobrazie rajskiego piękna radość miesza się ze smutkiem, a ostatecznie życie triumfuje nad śmiercią.