Istnieją dwa rodzaje samotności: poczucie wyobcowania w społeczeństwie, którego ludzie doświadczają od czasu do czasu, oraz samotność towarzysząca poszukiwaniu sensu życia. Młody mężczyzna i starszy mężczyzna cierpią z powodu tych samych emocji, tak powszechnych w mieście. Mieszkają naprzeciwko siebie, po dwóch stronach korytarza, ale pozostają sobie obcy, stawiając czoła absurdowi życia, z którego nie ma ucieczki. Tętniące życiem miasto nie zasypia, napędzane przez bezimiennych ludzi, którzy w nim mieszkają.