Prosty, pobożny węgierski drwal mieszka z żoną i małym synem wśród niewielkiej społeczności dzikich lokatorów w spokojnych górach Transylwanii. Sytuacja zmienia się, gdy firma drzewna rości sobie prawa do ich ziemi i zmusza wszystkich, by podjęli u niej pracę albo opuścili te tereny. Ten węgierski film z 1942 roku szczegółowo i bez upiększeń ukazuje trudy życia w górach, a jego realistyczne podejście okazało się wpływowe dla włoskiego kina neorealistycznego. Węgierski mistrz reżyserii Istvan Szots zdobył Puchar Biennale na Festiwalu Filmowym w Wenecji za swój obiecujący debiut, jednak naziści zakazali wyświetlania filmu, uznając go za „zbyt katolicki”. Pokazano go publicznie dopiero po II wojnie światowej.