Para nie chce zaakceptować, że lato dobiegło końca. Ostatni raz wybierają się na wybrzeże, by spędzić razem dwa popołudnia pośród wydm i morskiej wody. Jest już od dawna zbyt zimno na sandały i szorty; porywisty jesienny wiatr nie zastąpi przytulnych promieni letniego słońca. W drodze na plażę spotykają przelotnie znajomą kobietę. Po przybyciu na miejsce na próżno szukają wydmy, która osłoniłaby ich przed wiatrem; budują małą tamę i zaciekle bronią jej przed przypływem, próbują też wznieść osłonę od wiatru. Te rozpaczliwe zmagania z napierającymi żywiołami są jedynie krótkim przerywnikiem, zanim sytuacja przerodzi się w katastrofę o zupełnie innej skali. Współczesna kosmiczna katastrofa.