„Pełnometrażowa powódź nieustannych, olśniewających wybuchów obrazów (krótkich ujęć i skokowych cięć montażowych, pojedynczych klatek układających się w serie, stopklatek nieznacznie zmienianych między ujęciami) tworzy joyce’owską, gęstą i posępną mozaikę wspomnień oraz wrażeń zmysłowych — fakturę zamiast fabuły, oniryczny przepływ wywołanych wizualnie skojarzeń, często migających szybciej, niż można je przyswoić. Opisywany przez reżysera jako „niespokojna alegoria i mrożący krew w żyłach album nostalgii”, jego przenikliwa monomania okazuje się nieoczekiwanie — wywrotowo — wypowiedzią o dzisiejszej Ameryce: alienacja i atomizacja technologicznego społeczeństwa konsumpcyjnego odzwierciedlają się w samym stylu filmu”. — Amos Vogel, Film as a Subversive Art. Zachowany przez Academy Film Archive w 2010 roku.