Agata podróżuje z Sydney do Sarajewa, aby napisać powieść wojenną, lecz w miarę gromadzenia materiałów spotyka się z pytaniami miejscowych, którzy kwestionują jej motywy. W miarę narastania twórczej niepewności Agata jest świadkiem zaskakującej tajemnicy: niektóre prowokacyjne i obsceniczne dzieła sztuki w niewytłumaczalny sposób znikają. Gdy Agata czyta pierwsze rozdziały swojej nowej powieści, staje się jasne, że opowieść nie dotyczy samej wojny, lecz cichych, bardzo ludzkich chwil odporności, które trwają w jej cieniu. Podczas pobytu w Sarajewie Agata lepiej zrozumiała istotę opowiadania historii oraz ogromną odpowiedzialność, jaka wiąże się z byciem narratorem.