Obok publicznej postaci Carli Lonzi, uważanej za tak bezkompromisową, jest wiele do powiedzenia o jej prywatnej stronie, równie fascynującej, co pełnej sprzeczności. Była w niej czułość i emocjonalna kruchość, zależność od partnera, a więc od mężczyzny; skomplikowane uczucia związane z macierzyństwem; oraz napięte relacje z innymi kobietami w ramach zbiorowej praktyki harakiri zwanej „uświadamianiem”. Czerpiąc z bezcennych, niepublikowanych materiałów archiwalnych, reżyserka Francesca Archibugi, która była bardzo blisko związana z Lonzi, po raz pierwszy przenosi na ekran jej życie publiczne i prywatną historię, jej idee oraz dziedzictwo. Są one kluczowe dla zrozumienia tego, przez co kobiety na całym świecie wciąż przechodzą i o co walczą.