Dwie producentki otrzymują zlecenie stworzenia krótkometrażowego dokumentu na wystawę poświęconą Rubénowi Santantonínowi, nieuchwytnej postaci argentyńskiej awangardy, który zmarł bardzo młodo pod koniec lat sześćdziesiątych. Klient stawia jednak jeden nieoczekiwany warunek: film ma powstać we współpracy z Davidem Lamelasem, byłym współpracownikiem Santantonína, a dziś uznanym na arenie międzynarodowej twórcą sztuki konceptualnej. Początkowo plan wydaje się jasny i ograniczony: Lamelas, w towarzystwie młodej ekipy filmowej, gromadzi materiały archiwalne, dokumentuje nieliczne zachowane dzieła i przeprowadza wywiady z kuratorami oraz czołowymi artystami – takimi jak Luis Felipe Noé i Marta Minujín – którzy wraz z Santantonínem i Lamelasem współtworzyli legendarną scenę Instituto Torcuato Di Tella. Lamelas stopniowo uświadamia sobie, że odtworzenie historii jego przyjaciela oznacza również zmierzenie się z szeregiem luk i sprzeczności.