Fernanda Wittgens dołączyła do Muzeum Brera w 1928 roku, a kilka lat później została jego dyrektorką. Odważna i wizjonerska, podczas wojny ratowała dzieła sztuki przed bombardowaniami, pomagała przeciwnikom politycznym faszyzmu i żydowskim rodzinom uciec przed reżimem, za co została uwięziona. Po wyzwoleniu Włoch odbudowała Brerę i zabiegała o to, by muzeum było otwarte i dostępne dla wszystkich. Mimo przełomowych działań po śmierci popadła jednak w zapomnienie. Film podejmuje ten temat. Z udziałem aktorki Sary Drago, która użycza Wittgens twarzy i głosu, czytając jej listy, oraz historyczki sztuki Giovanny Ginex, twórcy filmu tworzą wspólną przestrzeń, w której splatają się przeszłość, teraźniejszość i ich interpretacje. Fernanda, choć niewidzialna, jest żywą obecnością.