Przez dziesięciolecia Gabriel García Márquez wyobrażał sobie powieść zatytułowaną La Casa (Dom), inspirowaną domem w Aracatace, gdzie mieszkał z dziadkami. Pojawiały się jej fragmenty, ale dopiero po zamieszkaniu w innym domu —w Mexico City— był w stanie rozwinąć dzieło, które stało się Cien años de soledad (Sto lat samotności), jego opus magnum. W tym dokumencie w reżyserii Evy Villaseñor synowie pisarza, Rodrigo i Gonzalo García Barcha, wracają do domu swojego dzieciństwa — miejsca, w którym pamięć przekształca czas.