Binary Pitch – w geometrii statycznego ujęcia elementy architektury i przestrzeni stają się przedmiotem eksperymentu wizualnego. Wideo składa się z trzech części: aktywacji (wysuwanie audytorium) – kodowania (część centralna) – dezaktywacji (wsuwanie audytorium). Kluczowe pojęcia z tekstu Maxa Bense’a Aesthetics and Programming (1968) są kodowane zerami i jedynkami za pomocą animacji polegającej na podnoszeniu i opuszczaniu siedzeń. To enigmatyczne wyznanie maszyny zapowiada rzeczywistość wirtualną, w której wszelka komunikacja odbywa się za pośrednictwem sekwencji bitów. Audytorium złożone z ośmiu rzędów po 16 krzeseł przedstawia pole artykulacji kodu cyfrowego. Architektura sali reprezentuje otoczenie instytucjonalne, przestrzeń fizyczną oraz miejsce nawiązywania relacji z postrzeganiem przestrzeni, czasu i filmu.