Najczęściej mamy tendencję do postrzegania wszystkiego, co wiąże się z procesem powrotu do normalnego życia, z perspektywy pensjonariusza. W końcu to na pensjonariuszu skupia się uwaga i podejmuje wszelkie starania, by pomóc mu ponownie stać się pożytecznym członkiem społeczeństwa. Jeśli jednak spojrzeć na wszystko z perspektywy kierownika domu, obraz nie jest już tak ponury. Kierownicy domów zdali sobie bowiem sprawę z jednej rzeczy: pensjonariusze nie są „całkowicie” bezużyteczni — mają pewien szczególny atut! Dlatego kierownicy domów zwykle chodzą z uśmiechem na twarzy, podczas gdy pensjonariusze się dąsają. A dlaczego mieliby się nie uśmiechać? W końcu przez całą dobę, siedem dni w tygodniu, mają do dyspozycji publiczność złożoną z lasek klasy „A”.