Film zgłębia stan „atopii”, który dotyka Sokratesa w Uczcie Platona. To doświadczenie estetyczne polegające na wyjściu poza siebie, oddane poprzez przedstawienie improwizacji muzycznej wiolonczelisty Giovanni Sollima, który gra na tle abstrakcyjnych obrazów stworzonych przez bezpośrednie ingerowanie w taśmę 35 mm za pomocą trawienia kwasem, barwienia, zarysowań i przetarć. W ten sposób sekretna relacja między muzykiem a jego instrumentem zostaje przeniesiona na medium filmowe, wywołując percepcję synestetyczną.