11 lipca 1961 roku siedmioosobowy zespół linowy — pod przewodnictwem Włocha Waltera Bonattiego i Francuza Pierre’a Mazeauda — wyruszył, by wspiąć się na Filar Frêney na południowej ścianie Mont Blanc. Po dniach morderczego wysiłku — gdy byli już blisko celu — uwięziła ich gwałtowna burza. Uwięzieni na wysokości ponad 4500 metrów, w temperaturze minus 20 stopni, musieli biwakować w piekielnych warunkach. Wyczerpani, u kresu sił, a do tego z jednym rannym w zespole, wykazali się niezwykłą solidarnością, wzorową odwagą i determinacją, która budzi szacunek aż do samego końca. Jednak góra okazała się okrutna. Zagubieni we mgle, oślepieni ciemnością i skuci mrozem, czterej z siedmiu wspinaczy zmarli z wycieńczenia po pięciu dniach i pięciu nocach niebezpiecznej walki w piekle. Tylko trzem udało się zejść żywym, wśród nich Włochowi Walterowi Bonattiemu i Francuzowi Pierre’owi Mazeudowi.