Lato w pełni. W mieście N. zamieszkał odlany z brązu Puszkin. Kierowca śmieciarki Piotr przemierza znajome trasy, opróżniając nagrzane od słońca pojemniki. Wszyscy czekają na deszcz, lecz w parne wieczory rozlega się jedynie wściekły grzmot, który w żaden sposób nie ochładza rozpalonej Ziemi. Tylko plusk małej fontanny przynosi ulgę w dusznej nudzie. Trwają przygotowania do ślubu. Piotr planuje ożenić swojego jedynego syna, chłodną i surową postać, niezachwianie oddaną rodzicom. Nocą fontanna zasypia, pozostawiając jedynie spiżowe ramię Puszkina — miejsce, na którym można ochłodzić głowę zmęczoną całym dniem...