Soram odwiedza swoją starzejącą się babcię, która przygotowuje kolację, z trudem łapiąc oddech. Wiele lat później, po wyprowadzce z domu i podjęciu się po raz pierwszy obowiązków domowych, zaczyna rozumieć ciężar „pracy domowej”. Zastanawiając się nad niewidzialną pracą, którą przez dziesięciolecia wykonywały jej matka i babcia, zadaje sobie pytania o to, jak dzieli się pracę domową, jak się ją wartościuje i jak wiąże się ją z płcią. W rozmowach z przyjaciółmi i pracownikami opieki odkrywa, jak wygląda rzeczywistość pracy domowej: jest niezbędna do podtrzymywania życia, a mimo to wciąż nierówno rozłożona.