Dwójka uciekinierów spędza razem ostatnie dni, wędrując wzdłuż nieokreślonych granic pośród pustyń i pływów, ruin i prowizorycznych schronień. W świecie, w którym pojęcie domu przestało istnieć, ich niepokojąca podróż zaczyna przypominać naraz przymusowe przesiedlenie, życie partyzanckie, ucieczkę od rzeczywistości i kondukt pogrzebowy. Film przeciwstawia konwencjonalnym funkcjom ekspresyjnym scenografii i montażu radykalne zwolnione tempo oraz podwójną ekspozycję. Czerpiąc z technik, które pojawiły się u zarania kina, przenosi uwagę z historii bohaterów na samą tkankę ich widmowej obecności: gesty, dotyk, grę światła, pejzaże, szum fal i cyfrowy szum.