Jak często, także tutaj chodzi raczej o aluzję niż opis. Dotyczy to również przedstawionych postaci. Płaskie sylwetki ludzi. Ich głowy ukazane z profilu. Twarze pozbawione wyrazu, formalne gesty. W tle odrobina codziennego życia: surowa, kanciasta, kamienna architektura wyłania się z ochrowej, brunatnawej, niemal czarnej brei barw lub błota. Pokaz funkcji perspektywy centralnej. Wyidealizowany obraz tropikalnego raju. Dziwne, że nie ma w tym nic absurdalnego.