Generatywna sztuczna inteligencja dziedziczy te same polityczne i epistemologiczne struktury, które regulują ciała, granice i życie wirusów. Działając w obrębie tych systemów, dzieło konfrontuje się z niezdolnością komercyjnych modeli obrazowania do wyobrażenia sobie epidemii HIV rozwijającej się na pograniczu USA i Meksyku, gdzie wirus nieproporcjonalnie dotyka społeczności latynoskich i hiszpańskojęzycznych za sprawą nakładających się na siebie systemów migracji, opieki zdrowotnej, nadzoru i przemocy państwowej. Odmowy, zniekształcenia i halucynacje modeli stają się tworzywem dzieła. Te syntetyczne obrazy krążą w autorskim oprogramowaniu audiowizualnym, w którym rekurencyjne przetwarzanie przekształca porażkę obliczeniową w niestabilne pole skażenia, pożądania i doznań.