Wania świetnie bawił się z dziadkami. Stał się dla nich jak własne dziecko, otoczony miłością i czułością. Nadeszła zima, spadł puszysty, skrzypiący śnieg. Teraz można jeździć na sankach i rzucać się śnieżkami. I tak dziadek z Waniuszą postanowili ulepić śniegową kobietę — ogromną, z czerwoną marchewką zamiast nosa. A babcia Wani wciąż nie mogła się nią nacieszyć, bo śniegowa kobieta tak bardzo ją przypominała, że można by ją nawet oddać do muzeum — była duża, piękna i stała się prawdziwą ozdobą podwórka. Lecz nagle mroźną pogodę zastąpiło niespodziewane ocieplenie.