Prosta jak strzała, niekończąca się droga donikąd kończy się w Nouadhibou w Mauretanii, otoczonym z jednej strony oceanem, a z drugiej Saharą. Ponury punkt wyjścia dla dziesiątek tysięcy ludzi napływających z sąsiednich krajów, których łączy jedno marzenie: Europa. Hotel Sahara to filmowa podróż do ostatniej niewidzialnej granicy oddzielającej Afrykę Zachodnią od Europy. Ponure miasto na atlantyckim wybrzeżu jest metaforą, miejscem przyjazdu i odjazdu, przystanią niespełnionych marzeń — ziemią niczyją, gdzie bez końca czeka się i żywi nadzieję na lepsze życie za oceanem. Film ukazuje, jak trudno odróżnić „prawdziwych” uchodźców od tych „nieprawdziwych”. Czy można być „prawdziwym” uchodźcą tylko wtedy, gdy zagrożone jest życie lub zdrowie, czy także wtedy, gdy ucieka się przed wyniszczającym brakiem perspektyw? Z uwagą i ostrożnością Hotel Sahara dokumentuje, jak blisko marzeniu o lepszym życiu do nagłego utknięcia w miejscu i jak wiele cierpliwości wymaga czekanie latami, by w końcu, być może, gdzieś dotrzeć.