PARK bada niejednoznaczność anonimowego spotkania seksualnego. W przestrzeni publicznej wszechobecność i/lub niewidoczność kamer wideo miesza obserwację z podglądactwem, odgrywaniem roli i pułapką. W PARK, jako widzowie, stajemy się współwinni zakazanego pożądania. Widz, jako kamera, zarówno inicjuje, jak i rejestruje to wydarzenie — uwodzenie za pośrednictwem wideo w dosłownym sensie. Czy jesteśmy świadkami przedstawienia, czy przestępstwa? Ta zmienność interpretacji ukazuje niemożność ustalenia, co właściwie przepływa między umysłami lub ciałami podczas spotkania zapośredniczonego bądź fizycznego. PARK z otwartym, bezpośrednim spojrzeniem podejmuje złożoność HIV. Wywołując wrażenie inwigilacji, a zarazem odmawiając narracyjnego zakończenia, stawia pytania o granice zarówno wiedzy, jak i prywatności.