W Niemczech las to coś więcej niż suma drzew: to mit, sceneria wielkiego niemieckiego dramatu. Przyglądając się niemieckiej historii kultury, łatwo rozpoznać las jako powracający temat — a także topos, do którego wielokrotnie wracano w poszukiwaniu tożsamości narodowej. Mówi się, że niemiecka kultura ma swoje korzenie w lesie, przynajmniej od czasu, gdy germańscy wojownicy pokonali Rzymian w bitwie w Lesie Teutoburskim. W epoce romantyzmu las stał się miejscem tęsknoty; malowano go, pisano o nim w poezji i sławiono w pieśniach — a jednocześnie ponownie stał się symbolem suwerenności narodowej. Naziści wykorzystywali go w swojej rasistowskiej ideologii, a powojenne niemieckie kino „filmów ojczyźnianych” używało go do ukazywania wyidealizowanej wizji nieskażonego świata. Ruch ekologiczny lat 80. obawiał się o swoje narodowe sanktuarium podczas debaty na temat zamierania lasów — a aktywiści mieszkali w najwyższych koronach drzew, by chronić je przed wycinką.