Louzine to miejsce łączące różne style muzyczne i różne losy. Pracują tam mężczyźni i kobiety, których połączyła umiejętność gry na instrumentach muzycznych i którzy niemal wszyscy przeszli podobną drogę życiową: wygnanie. Louzine to mekka tolerancji muzycznej. Muzyka gnawa łączy się tam z rockiem i bluesem, chaâbi (tradycyjna muzyka z Algieru) dobrze współgra z jazzem, a muzyka kabylska tańczy w rytm celtyckich dźwięków. Właśnie tutaj mogły rozwinąć się takie zespoły jak Orchestre National de Barbès, Zerda, Thalweg, Gaâda, Cheikh Sidi Bémol — dzięki tak owocnej różnorodności, w której bretońskie dudy radośnie mieszają się z północnoafrykańskimi qarqabous, a swobodna improwizacja splata się z niezmiennym tradycyjnym refrenem. Wszystkie piosenki, czy to po arabsku, kabylsku, francusku czy angielsku, opowiadają o domu, miłości, nadziei, imigracji i codziennym życiu, często pełne są humoru.