Przez piętnaście lat Lamine Bouasla, zwany przez przyjaciół „Lamine’em uciekinierem”, marzył tylko o jednym: dostać wizę do Francji. Wyjechać z Algierii, by zobaczyć El Dorado. Zachodnie marzenie, podzielane przez miliony osób marzących o emigracji, gotowych zostawić rodzinę i przyjaciół, by zobaczyć, co jest po drugiej stronie lustra. Poznaliśmy się przypadkiem i przez kilka tygodni towarzyszyliśmy wędrówce tego Titi (młodego paryżanina, jak mówi się potocznie po francusku) z Algieru, niezwykłej postaci, którą mógłby stworzyć Fellini w duchu commedia dell’arte. Zabawny, rubaszny, wrażliwy. Udręczona dusza, która po algiersku zamienia codzienny ból i rozpacz w przezabawną komedię ludzką. „Lamine uciekinier” to Algieria. To Południe, pełne nadziei i złudzeń, które przyklejone do zachodniego okna prosi o bilet wstępu do tego fantastycznego świata, który przez satelitę codziennie trafia do każdego domu.