„Noc zapadnie w tym filmie czternaście razy. Będziemy je liczyć”. Tak zaczyna się ta nocna, muzyczna podróż — wyprawa przez świat artystycznej wyobraźni baskijskiego artysty Jorge Oteiza, zdominowana przede wszystkim przez scenerię „Wnętrze, noc”: bazylikę Arantzazu. To właśnie tam rozgrywa się najdłuższa noc, przy organach w sanktuarium, gdzie reżyser Oskar Alegria zamyka się, by opowiedzieć o tych czternastu nocach pianiście Iñar Sastre — wzywając go, by za pomocą klawiszy wyczarował obrazy, których sam nie zobaczy. Z tego wyzwania wyłania się zbiór czternastu księżyców, czternastu mroków i czternastu tajemnic, które tworzą jeden fryz. Czternaście — tyle apostołów Oteiza zdołał umieścić na fasadzie tej świątyni w ramach artystycznego wyzwania, które złamało wszelkie zasady; i czternaście, bo, jak sam powiedział, „na więcej nie było miejsca”.