W centrum filmu znajdują się dzielnice gecekondu w Izmirze. Przywołane zostają domy powstałe w wyniku migracji, dachy wznoszone przez noc oraz opór przeciwko wyburzeniom. Ręcznie rysowane symbole i hasła na murach ożywiają historię przekazywaną ustnie. Archiwalne nagrania, współczesne ujęcia i rysunki splatają się ze sobą. Film odtwarza pamięć o gecekondu jako formie prawa do mieszkania i oporu, przywołując zapomnianą epokę.