W górach Bogoty amatorska grupa teatralna ćwiczy i wystawia najsłynniejszą ze wszystkich sztuk — Króla Edypa. Jej członkowie to muzycy, aktorzy, lokalni artyści, a niektórzy z nich zażywają crack. Ich świadectwa o narkotykach, rodzinie i dzielnicy — głosy, dłonie i twarze, niekiedy odległe, niekiedy kruche — kontrastują z atmosferą bębnów i rozpalonych świateł teatralnego przedstawienia. Na wzgórzach miasta Król Edyp nie jest starożytną sztuką, lecz pytaniem o przeznaczenie i możliwość przejęcia kontroli nad własnym życiem.